2 november, voor sommigen alleen de dag na 1 november en de dag voor 3 november. Voor sommigen gewoon een dag.
Voor mij ook wel gewoon een dag, maar daarnaast xf3xf3k de dag van 42,195 kilometer in New York. Een jaar geleden was het, rond deze tijd liep ik nog net, of eigenlijk ben ik inmiddels al vergeten hoe laat ik over de finish kwam. Maar een jaar geleden was het wel.
Alsof het nooit gebeurd is en inmiddels al bijna weer vergeten. Heel af en toe nog denk ik: “God ja, dat heb ik ook nog gedaan.” en iets vaker: “Het bestaat niet dat ik dat ooit gedaan heb, gekund heb.” De tijd vliegt sneller dan ik loop, zeker nu. Voor mijn doen ben ik op het huidige moment niet in de allerbeste staat en op de xe9xe9n of andere manier is dat vandaag een wat pijnlijke conclusie. Vorig jaar liep ik ruim vier uur en nu moet ik gevoelsmatig bergen verzetten om een uurtje vol te lopen. Niet een fijn gevoel.

Er waren dromen over mijn tweede marathon, plannen zelfs, een inschrijving, een nieuw trainingsschema en zelfs even een poging tot. Maar gelopen is hij tot op heden niet.
Ik vertrok naar Dechen Chxf6ling, had daar al vrij snel door dat het de drukste zomer in mijn bestaan ging worden, daardoor alle loopjes langer dan twee uur problematisch en wonderlijk genoeg het inzicht dat het dus niet een heel geweldig plan was om alsnog die marathon te lopen in oktober. Met het besluit de dathxfcn te gaan doen, stond vervolgens ook de annulering vast. Nu, even, niet. Zeg maar.
En een wijs besluit was het. Met geen mogelijkheid was het me achteraf gezien gelukt om voldoende te trainen en gedisciplineerd genoeg te leven, als in: op tijd naar bed en voldoende pasta eten. Een mooie zomer was het ook, zeker geen spijt.

Toch deed het op 18 oktober, de dag dat ik zou lopen, even pijn. Zo’n gevoel van: ‘Ik had daar nu kunnen staan’ en daarbij de fantasie ‘in zeer goede conditie’. In plaats daarvan sloot ik die dag de dathxfcn af, had ik officieel drie weken niet gelopen en was van beide dus niks waar.
Inmiddels is niet alleen New york een herinnering, maar ook de zomer, Dechen Chxf6ling en de dathxfcn. En India, Duitsland, Zweden, Mexico en nog maals India

Ik hou van ronde getallen, nieuwe beginnen van weken of een maand en het feit dat 1 juni, precies de helft van een jaar, op maandag valt, maakt me dan ook best gelukkig. Het voelt gewoon weer zo alsof het allemaal klopt en ik weer gelijk loop met de tijd. Ieder z’n gekkigheden, toch.
Morgen is het dus 1 juni, en dat betekent niet alleen dat ik morgen over een week alweer weg ga, maar ook dat morgen mijn serieuze marathontraining van start gaat. Heb ik precies 20 weken om in een betere vorm te komen dan bij mijn vorige loopavontuur het geval was (ik kwam er wel, maar…). Mijn horloge is dan ook van nieuwe batterijen voorzien, de fysio heeft alles wat zich weer niet helemaal in de juiste positie bevond, hersteld en mijn loopschema is geupdate. In ongeveer 12 weken ga ik van 40km per week naar ongeveer 90km per week, afbouwen na 16 weken.
En nu is het echt de bedoeling dat ik meer dan xe9xe9n keer een 30+er loop, me van begin af aan als een marathonloopster in training ga gedragen en niet maar een beetje in het wilde weg aankloot. Want hoewel dat wellicht op papier leek me te vallen, kon het terugkijkend toch wel een stuk beter.
Serious bussines dus, en dat maakt me blij. Ik hou van schema’s, roosters, streven, discipline xe9n lopen. Prachtige combinatie ook, als je het mij vraagt, zeker als: anima sana in corpere sano. En dat kan.

Volgende week maandag vertrek ik dus weer naar Dechen Chxf6ling (boeddhistisch centrum in Frankrijk), om na drie maanden weer terug te komen voor een halve marathon in de Haarlemmermeer en Haarlem en de laatste serieuze trainingen door polderlandschap, strand en bos te lopen. Wel zo fijn.
Van start dus, met een nieuwe week, een nieuwe maand, een nieuwe uitdaging en een nieuw stukje leven. En dat laatste eigenlijk elke dag.

Over 164 dagen vindt mijn tweede marathonavontuur plaats, hoewel die met de inschrijving eigenlijk al begonnen is. Waarom onderwerp ik me een tweede keer aan iets wat gegarandeerd diepte punten met zich mee brengt, pijn en ‘ik wil niet meer’ gedachten? Waarschijnlijk om het gevoel wat je achteraf altijd krijgt, wanneer je het rondje toch gelopen hebt, weer of geen weer, toch over de finish komt, terug kan kijken op een afgerond geheel. En natuurlijk omdat lopen lekker is, bevrijdend en je partner in crime op dagen dat dat nodig is. Lopen is leven en lijden een keuze.
Hoewel ik het vorig jaar al een keer deed, zal het dit keer toch heel anders zijn. Geen loopgroep meer om lange duurlopen mee te trotseren, om het enthousiasme mee levend te houden en door te gaan wanneer het even niet wilt. En vooral, drie van de vier trainingsmaanden breng ik in Frankrijk door, tussen heuvels die wij bergen zouden noemen. Geen fysio op loopafstand om mijn kniexebn in bedwang te houden of andere delen die vervelend doen en geen papa die zo schattig naast me fietst met water en gezelschap. Het voelt een beetje alsof ik er meer alleen voor sta, meer samen alleen.

Zoals het er nu uitziet, ga ik een schema van vier maanden volgen met vijf trainingen per week, lange duurloop op zondag. Heb ik nog een goede maand om een beetje in het wilde weg te lopen en mezelf zo blessurevrij mogelijk aan dat schema te laten beginnen. Volgend week even langs de fysio om nog eens naar die kniexebn te laten kijken. Vervelend doen ze op het moment niet, maar ik ben toch bang dat naarmate de kilometers opgevoerd worden, de pijn ook terug komt. Frustrerend wel, want ik heb vrij lang zonder problemen gelopen (op die ‘big spotters hill grap’ na dan) en als het eindelijk ergens om gaat, dan komen ze. Ironisch.
Maar goed, nog een maand om de boel te versterken en dan fris en fruitig van start met een veel belovend programma. Ik heb er zin in

2 november 2008,
de dag van 42195 meter in New York, duizenden schoenen, liters water, kilometers asfalt en ik voor altijd samen en nooit meer alleen over die finish.
Ik wil iedereen ontzettend bedanken, voor alles en nog veel meer. Een finish haal je nooit alleen, en alleen haal je hem nooit. Bedankt!!!

18 oktober 2009,

de dag van de tweede 42195 meter, een herkansing, een herhaling, of gewoon een tweede keer. Lopen is een beetje leven, loslaten zoals je dat stilstaand niet kunt en overdenken wat dan bedacht wordt. Lopen is samen alleen op pad, met je hart in je handen en herinneringen in je hart. Lopen, lopen, lopen. Tot de zon komt, weer ondergaat en ik het antwoord vind op alles en meer.

Wat ik het meest mis als ik op reis ben? Naast mijn helden dan? Lopen, spierpijn, voelen dat ik leef zoals je dat alleen lopend voelt. De innerlijke dialogen, strijd en wat er maar nodig is om te blijven lopen.
Sinds New York heb ik niet heel veel meer gelopen. In India is het praktisch onmogelijk en daar tussen door waren er blessures, een tekort aan energie. Vaak genoeg dacht ik de afgelopen maanden: “Liep ik xe9cht een marathon?” Het voelt onwerkelijk, nog steeds.
En nu ik thuis ben kriebelt het weer ontzettend. Ik wil nog een marathon.

In juni vertrek ik drie maanden naar mijn boeddhistische vriendjes in Frankrijk, om de keukenprinses maar weer eens uit te hangen, te zitten, te zijn. En waar kan je beter trainen dan in het heuvelachtige Frankrijk (mits je kniexebn niet vervelend doen)? Juist.
Dan kom ik begin september terug en vertrek in november weer, naar Nepal. In die tussentijd zou er dus heel erg goed een marathon gelopen kunnen worden en laat die van Amsterdam nou op 18 oktober zijn. Mooie datum, bijna een jaar na New York. En thuiswedstrijden zijn natuurlijk ook nooit gek.
18 oktober, dat geeft me nog een goede vijf maanden om te trainen. Zou ik op 6 september de halve van de Haarlemmermeer kunnen lopen en de 27e nog xe9xe9ntje in Haarlem.
Ik ben voor, ontzettend voor. Gedachten aan eindelijk weer kunnen streven, lijstjes en een gedisciplineerd programma maken mijn hart nou eenmaal blij. Aard van mijn beestje, geloof ik.
Nu die knoop alleen nog doorhakken.

Om 8 uur ‘s avonds dook ik mijn bed in, vrij relaxed, zeker niet zenuwachtig. Voor het eerst sliep ik snel en goed en werd ik per ongeluk om 2 uur gewekt door een foutje van mijn mobiel. Rond half 4 werkte ik mijn yoghurt met banaan ontbijt naar binnen en iets over vieren stond ik aangekleed en wel met mijn UPS tas beneden in de lobby.

Er hing een opgetogen en gezellige sfeer. Ik had er ontzettend veel zin in, was klaar wakker en ready to go. We liepen met alle lopers en aanhang naar de bussen op Times Square en nam daar afscheid van mama en As, om ze bij mile 17 pas weer te zien. Vanaf dat moment was het toch wel een beetje ieder voor zich, maar ik stapte met de twee mooie mensen op de hier bovenstaande foto in een bus. Rond een uur of 5 kwamen we op het startterrein in Staten Island aan. “Welcome to the start of the ING New York Marathon of 2008!” stond er boven de poort, overal lopers, vrijwilligers die je succes wensen, ik voelde me geweldig en stiekem wel een beetje trots.
We namen met ze driexebn plaats in een grote tent, die later de ceremonie tent bleek te zijn voor de Christelijke lopers onder ons. Beetje kletsen met de buren, elkaar warm houden (het was goed koud), af en toe een loopje naar de ECO toiletten en een kopje thee erbij. Het startterrein had eigenlijk best wel iets weg van een vluchtelingenkamp, met het verschil dat wij er binnen no time weer weg waren. Mensen in vuilniszakken, schilderpakken, oude kleren, of gewoon alle drie tegelijk, alles liep er rond.
Rond half 8 kwam er een soort van dominee binnen met een in mijn oren nogal zoetsappig verhaaltje in de trant van “God loves you, praise the lord”. Allemaal prima hoor, maar ik heb er gewoon niet zoveel mee. Toen we hoorden dat we ook nog “God loves me” liedjes zouden gaan zingen binnen een halfuur, leek het ons een mooi plan om op te stappen.
En toen… toen kwamen wij deze prachtige auto tegen:

Poland Spring was de waterleverancier en tevens sponsor van de marathon en stond met deze prachtige bus op het startterrein flesjes uit te delen. Laat xe9xe9n van de hokjes aan de achterkant (hier op de foto te zien) nou leeg zijn… We trokken het luik omhoog, konden ons geluk vervolgens niet op en settelden ons binnen no time in de Poland Spring bus. Het was geweldig, knus, relatief warm, met ons gezicht in de zon en kijk op de start. Ontzettend veel plezier gehad met de buren, alle lopers die foto’s van ons kwamen maken (en stiekem baalden dat zij er niet zaten) en camera ploegen voor een kort interview. Uitermate sfeer en plezier verhogend.
Om half 10 namen de oudste broer en ik afscheid van de jongste, die een start eerder had dan wij. Vanuit onze lounge keken we naar de start van de professionele mannen en vrouwen, gevolgd door zo’n 30.000 andere lopers. Het was een waanzinnig gezicht xe9n gevoel. Na een laatste toiletbreak rond 10 uur vertrokken wij ook naar ons startvak, waar wij 20 minuten later dan eindelijk zouden starten. Daar nam ik afscheid van mijn zeer veelvuldig gedragen en tevens geliefde Asicsbroek en rode trui. Het was namelijk zo dat je kleding mocht aanhouden tot vlak voor de start en deze vervolgens uit kon trekken en langs de kant gooien, opdat deze weer werd verzameld voor de homeless. Best een mooi concept.
Terwijl wij rustig in het startvakken stonden te wachten, nam de adrenaline toe en voelde ik me uitermate gelukkig. Ik straalde en legde de eerste 15 kilometer geloof ik met een brede smile af. Ons startschot klonk en heel langzaam kwam de meute van duizenden lopers in beweging. Het duurde bijna een kwartier voor wij daadwerkelijk over de start gingen en onze eerste brug, de Verrazona Narrow Bridge, met goede moed op renden.

Het was onwerkelijk, buitengewoon ontzettend onwerkelijk, dat ik begonnen was aan de marathon van New York en met elke stap meters achter me liet die niet meer terug zouden komen. Niet meer zoals die ene, eerste keer. Ik voelde me goed, tamelijk oppermachtig, enthousiast, blij en nog veel meer en samen met de oudste verslond ik meters op de bewuste brug met prachtig uitzicht. De eerste brug zouden we samen lopen, voor het idee en het gevoel, en daarna ieder zijn eigen weg. Een marathon doe je uiteindelijk alleen, ieder zijn eigen race, dacht ik althans.
We kwamen van de brug af en liepen Brooklyn in. Er waren nog niet heel veel mensen, maar ik wist dat ze zouden komen. Rond mile 5 was dat ook zo. We liepen door straten met bandjes, enthousiaste en applaudisserende mensen die onze namen schreeuwden en later bleek dat het nog veel gekker kon en werd. Ik heb nog nooit zo snel 10 kilometer afgelegd, hoewel ik er bijna een uur overdeed. Het ging geweldig en ik voelde me geweldig en met de oudste nog steeds aan mijn zij kon ik de wereld echt wel aan.
Rond mile 11 liepen we de Joodse buurt in en de enthousiastelingen namen drastisch af. Schijnbaar vinden orthodoxen Joden marathonlopende mensen niet heel geweldig en dus ook zeker geen aanmoedigende leuzen van hun kant. Toch had het wel iets.
Het halve marathonpunt lag aan het begin van een bruggetje die we even verwarden met de Queensborrow Bridge. Nogal een vergissing, want die brug wordt niet ten onrechte gevreesd. Wederom legde ik de snelste halve marathon ooit af, voor mijn gevoel, in ieder geval. Hier begonnen mijn kniexebn pijn te doen, maar dan ook echt betrekkelijk veel pijn. Ik zat eigenlijk al vanaf de start te wachten op het eerste pijntje en was na elke pijnloze kilometer meer dan blij geweest dat ik die pijnloos had afgelegd. Maar hier begon het en toen ook nog een beetje omhoog zo af en toe.

Eenmaal de brug (of eigenlijk het bruggetje) over, kwamen we Queens in en werden we weer verwelkomt door een hoop mensen, muziek en energie. Rond mile 15 zouden we dan eindelijk die Queensborrow Bridge tegenkomen en daar ga je dan toch aan zitten denken. Tegen de tijd dat we daar daadwerkelijk aankwamen, voelde ik me weer uitermate fit en gelukkig en was de pijn in mijn kniexebn verdwenen. Met de gedachten aan onze paps en mams (we liepen nog steeds samen) op mile 17, overwonnen we hem toch en constateerden dat de brug met recht gevreesd wordt.
Maar daarom niet minder leuk, want zodra je de hoek omdraait en Manhatten voor de eerste keer inloopt, begint er een feest zoals daarvoor nog niet gevierd is. Veel mensen, heel veel mensen, en ze staan er allemaal voor jou, denk je, voel je. En toen op mile 17 mama en As. Even een snelle knuffel en bevoorraad met een banaan ook net zo snel weer weg. Hier begint dan ook vrij snel de echte marathon, of nouja, dat waarvan je denkt dat het voelt als een marathon, want stiekem ga je toch zitten denken: “Wanneer komt het moment dat ik echt helemaal stuk zit?”.
Gespeculeerd wordt dat dit rond kilometer 30, 35 gebeurd en ook dat is denk ik wel waar. Bij mile 20, kilometer 32, kreeg ik steken in mijn zij, werden de benen moe en begon ik mij op vrij onbekend terrein te begeven. En toen was daar mijn loopmaatje die me er doorheen hielp, zei dat ik het kon en deed wat alleen een loopmaatje gedurende een marathon kan doen en wat je alleen kan ervaren als je stuk zit (dan eindelijk die term) en nog een kilometer of 10 moet. Samen alleen, in haar puurste vorm, op dat moment.

Vanaf die mile 20 werd genieten moeilijker, maar de enthousiastelingen ook nog enthousiaster. “Come on Anne! You can do it Anne!”. Niets is mooier dan je laten dragen door het publiek, want dat moet je vooral doen.
Elke mile die we vervolgens aflegden, bracht de finish dichterbij en dat is dan ook precies wat je wilt en nodig hebt. De finish, wxe1xe1r is die finish, ik wil en moet en zal naar die finish!
Bij mile 24 eindelijk het Central Park in, een ook dan denk je aan de verhalen van mensen die je voor gingen en hebben gezegd dat het Central Park eindeloos lijkt. Toch ging het laatste stuk voor mijn gevoel snel. We waren moe, voelden elke spier op een wat onprettige manier en praten ging niet meer. Lopen, lopen, blijven lopen. Op mile 25 voor de laatste keer onze paps en mams, alleen even gezwaaid en wat gelachen, want stoppen ging niet meer.
Fifth Avenue op, de aller enthousiaste mensen naast het parcours en Columbus Circle daar boven aan de ogenschijnlijke lange weg omhoog. Stap voor stap, langzaam en zeker gestaag erheen. En toen eindelijk, na ruim 4 uur, op dat punt waar we twee dagen geleden het laatste stukje tot de finish hadden geproefd. Vanaf hier wisten we het, voor het eerst. Met een flauwe bocht draaiden we voor het laatst het park weer in en dan kijk je wat versuft naar de bordjes “400 meter”, “200 meter” en zie je daar de finish. De finish… de finish. Aanzetten ging niet meer, hoefden ook helemaal niet meer, want het ging erom dat we het zouden halen en dat ging nu zeker weten gebeuren.
We pakten elkaars hand, keken elkaar aan en lieten toen vlak voor de finish weer los om naast elkaar te finishen. Samen alleen, samen alleen.

Minutenlang omhelst zo leek het, helemaal kapot, en een gevoel wat alleen begrepen wordt door mensen die ons voorgingen, of nog na ons zouden finishen. We hadden de marathon van New York gelopen, kwamen, zagen en overwonnen en nooit, maar dan ook nooit meer. Dachten we toen, in ieder geval.
Het was onwerkelijk, meer onwerkelijk dan alle keren dat ik nu onwerkelijk heb geschreven, en ook uitermate, ontzettend prachtig. Ik voelde me hxe9xe9l, hxe9xe9l gelukkig en het uur daarna leefde ik nog in een soort marathonroes.

Alles wat er daarna gebeurde doet er eigenlijk niet toe, niet na wat ik toen heb ervaren. Je krijgt je medaille, je thermodeken, fotootje, foodbag, haalt je tas op bij de UPS truck en loopt nog een stuk naar het reunionpunt (wat eigenlijk ook wel heel erg mooi was, dat dan weer wel). Mensen geknuffeld, nog wat fotootjes en dan naar de metro. Een trap af, hxe9xe9l erg pijnlijk, smsjes sturen, vriendinnetjes bellen en gebeld worden. Naar je hotelkamer, smsjes checken, ook maar eens douchen, in je pyama kruipen (ook heel pijnlijk) en in slaap vallen met een medaille op je nachtkastje.
Wakker worden, geen stap kunnen zetten, stijve spieren en dan die kniexebn, oh die kniexebn! Als dat maar overgaat, denk je dan. Als iedereen die heeft gezegd dat het geen goed plan was en je veel te jong was, maar niet gelijk gaat krijgen, denk je dan. De straat op voor de New York Times, want je staat erin, je staat erin! En dan gewoon weer verder leven…

Zoiets, was het. Zo ongeveer, ging het. Maar alleen zij die me voorgingen of na mij kwamen, zullen weten hoe het xe9cht was, xe9cht voelden. Prachtig, geweldig, intens, mooi, pijnlijk, moeilijk, zwaar, prachtig, geweldig, intens, mooi, pijnlijk, ….

you can make it anywhere.

42195 prachtige meters liggen achter me en ik heb geen moment spijt gehad. Tot mile 20 vloog ik, droomde ik, genoot ik van alles en iedereen. De volgende vier mijlen waren afzien in haar puurste vorm. Weinig lucht, pijn, zo ontzettend moe en gesloopt en toen eindelijk dat park in. Daar vloog ik weer, in trance, naar die finish en toen dat moment, dat laatste stukje wat ik vrijdag al geproefd had.
“Come on Anne, You can do it Anne! Lookin’ great Anne!”. Niks meer gezien, alleen dat geschreeuw van die gekke Amerikanen en gaan, gaan, gaan. Met de armen omhoog over de finish, mijn trouwe loopmaatje minutenlang omhelst. Wij domineerde samen die marathon, samen alleen, tot het einde en daarna.

Het was teveel om uit te drukken. xc9xe9n keer en nooit meer, denk ik. Maar misschien ook wel niet.
Mijn kniexebn zijn kapot, alles is stijf en doet pijn, maar het geeft niet meer, want I made it, so I can make it anywhere!

P.S. Een uitgebreider verslag volgt, alles moet nog even bezinken.
P.P.S Zxf3 ontzettend bedankt voor alle lieve berichten, maakt(e) me zielsgelukkig!

Alles ligt klaar, alles is ingepakt en drie dubbel gechecked. Na dit berichtje ga ik mijn bed in en hoop ik nog wat uurtjes te slapen. Om drie uur gaat de wekker en om kwart over vier ga ik de deur uit richting Times Square. Als ik mijn volgende bericht schrijf, is alles achter de rug. Dan is het leed geleden en heb ik het wel of niet gered. Wat een raar idee…

Lieve mensen, welterusten, dank voor alle aanmoedigingen en tot morgen!